Η προετοιμασία που ανήκει ήδη στην κίνηση

Μια κίνηση δεν αρχίζει πάντοτε τη στιγμή που γίνεται ορατή. Πριν από μια συνομιλία μπορεί να έχει ελευθερωθεί χρόνος. Πριν από μια μετακόμιση να έχουν ξεχωρίσει όσα θα μείνουν και όσα θα φύγουν. Πριν από μια εργασία να έχουν συγκεντρωθεί πληροφορίες, να έχει αδειάσει ένα τραπέζι ή να έχει ειπωθεί σε έναν άλλον άνθρωπο ότι κάτι πρόκειται να αλλάξει. Καμία από αυτές τις πράξεις δεν είναι ακόμη το γεγονός που περιμένουμε. Καθεμία όμως έχει ήδη μεταβάλει λίγο το έδαφος.

Η προετοιμασία συχνά αντιμετωπίζεται ως ουδέτερος χρόνος ανάμεσα στην πρόθεση και στην πράξη. Μπορεί να μοιάζει με αναμονή που δεν έχει ακόμη αποδείξει ότι οδηγεί κάπου. Ωστόσο υπάρχουν προετοιμασίες που εισάγουν πραγματικές συνέπειες: δεσμεύουν ώρες, ζητούν συμμετοχή, αποκαλύπτουν όρια, φέρνουν νέα δεδομένα. Η κίνηση τότε δεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά δεν βρίσκεται πια μόνο στη σκέψη. Έχει αρχίσει να αποκτά θέση στην καθημερινότητα.

Όταν οι συνθήκες αλλάζουν πραγματικά, η κίνηση έχει ήδη αφήσει ίχνος.

Δεν είναι κάθε προετοιμασία ίδια. Κάποια πράγματα πράγματι ζητούν χρόνο πριν εκτεθούν στον κόσμο. Ένα κείμενο διαβάζεται ξανά για να γίνει ακριβέστερο. Μια απόφαση συναντά εκείνους που θα επηρεάσει. Μια πρακτική δυνατότητα ελέγχεται πριν στηριχθεί πάνω της ολόκληρη η συνέχεια. Η προσοχή αυτή δεν εγγυάται το αποτέλεσμα. Περιορίζει όμως την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που φανταζόμαστε και σε αυτό που είναι διαθέσιμο.

Υπάρχει και προετοιμασία που επαναλαμβάνεται χωρίς να μεταβάλλει πλέον τίποτα. Τα ίδια στοιχεία εξετάζονται, το σχέδιο ξαναγράφεται, η κατάλληλη στιγμή μετακινείται λίγο αργότερα. Εξωτερικά η δραστηριότητα συνεχίζεται. Το έδαφος όμως παραμένει ίδιο. Η διαφορά δεν φαίνεται από τον όγκο της εργασίας, αλλά από το αν κάτι νέο γίνεται δυνατό, σαφές ή πραγματικό μέσα από αυτήν.

Μερικές προετοιμασίες περιμένουν την κίνηση· άλλες αποτελούν ήδη το πρώτο της μέρος.

Το πριν μπορεί να συμμετέχει ολόκληρο σε αυτό που έρχεται.

Μια μικρή πρακτική μεταβολή μπορεί να δείξει περισσότερα από μια μακρά εσωτερική εξέταση. Όταν κάποιος αναζητά τις πραγματικές ώρες μιας νέας υποχρέωσης, βλέπει αν αυτή χωρά στο υπάρχον πρόγραμμα. Όταν υπολογίζει το κόστος, η επιθυμία συναντά τους διαθέσιμους πόρους. Όταν δοκιμάζει μια περιορισμένη μορφή, εμφανίζονται δυσκολίες και δυνατότητες που δεν υπήρχαν στη φαντασία. Η προετοιμασία δεν αποφασίζει τη συνέχεια. Επιτρέπει όμως στην πραγματικότητα να συμμετάσχει πριν η κατεύθυνση γίνει οριστική.

Στις σχέσεις, η προετοιμασία μπορεί να είναι λιγότερο ορατή. Ένας άνθρωπος προσπαθεί να βρει λέξεις που δεν θα κρύβουν ούτε θα υπερβάλλουν αυτό που έχει συμβεί. Αναγνωρίζει ότι η συνομιλία δεν αφορά μόνο τη δική του ανακούφιση, αλλά και τον χρόνο, τα όρια και τη δυνατότητα του άλλου να ακούσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να ελέγξει την έκβαση. Σημαίνει ότι η επικείμενη πράξη έχει ήδη συναντήσει την ύπαρξη κάποιου πέρα από εκείνον που την ξεκινά.

Η προετοιμασία μπορεί επίσης να αποκαλύψει ότι η αρχική κίνηση δεν είναι διαθέσιμη όπως είχε φανεί. Ένα απαραίτητο στοιχείο λείπει, το σώμα δεν μπορεί να υποστηρίξει τον ρυθμό, ένας άνθρωπος δεν συναινεί ή οι πραγματικές συνέπειες είναι διαφορετικές από τις αναμενόμενες. Η αναγνώριση αυτή δεν ακυρώνει όσα έγιναν πριν. Η προετοιμασία έχει ήδη προσφέρει κάτι ουσιαστικό: η επιθυμία δεν χρειάζεται πλέον να παρουσιάζεται ως δυνατότητα μόνο και μόνο επειδή μπορεί να περιγραφεί.

Άλλοτε, μέσα από την προετοιμασία, η κατεύθυνση γίνεται απλούστερη. Όσα έμοιαζαν να απαιτούν μια μεγάλη αρχή χωρίζονται σε μικρές πραγματικές πράξεις. Δεν είναι τέχνασμα για να μικρύνει η σημασία τους. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μια πρόθεση βρίσκει μέγεθος αντίστοιχο με τον χρόνο και τις δυνάμεις της συγκεκριμένης ημέρας. Το πρώτο μέρος μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς να προσποιείται ότι περιέχει ολόκληρη τη διαδρομή.

Το σώμα συμμετέχει σε αυτό το πριν χωρίς να γίνεται αλάθητος οδηγός. Η κούραση, η ένταση, η ανακούφιση ή η εγρήγορση προσθέτουν πληροφορία, μαζί με τα γεγονότα και τις σχέσεις. Μια προετοιμασία που εξαντλεί πριν αρχίσει η κύρια πράξη μπορεί να φανερώνει ασυμφωνία μεγέθους ή χρόνου. Μπορεί επίσης να συνοδεύει φυσικά κάτι απαιτητικό. Καμία αίσθηση δεν δίνει από μόνη της τελική απάντηση. Παραμένει μέρος του πραγματικού εδάφους.

Υπάρχουν κινήσεις που δεν επιτρέπουν εκτεταμένη προετοιμασία. Ένα επείγον γεγονός, ένας κίνδυνος ή μια ανάγκη προστασίας μπορεί να ζητήσει άμεση απόκριση με τα διαθέσιμα δεδομένα. Η προσοχή τότε βρίσκεται στην ίδια την πράξη και στη δυνατότητα διόρθωσης που ακολουθεί. Η απουσία μακράς εξέτασης δεν σημαίνει απουσία ευθύνης, όπως και η μεγάλη διάρκεια δεν αποτελεί απόδειξη φροντίδας.

Μια προετοιμασία αποκτά κοινή μορφή όταν επηρεάζει άλλους. Η αλλαγή ενός προγράμματος, η χρήση κοινών πόρων ή η έναρξη ενός έργου μπορεί να ζητά ενημέρωση πριν γίνει πλήρως ορατή. Το εσωτερικό «είμαι σχεδόν έτοιμος» δεν αρκεί πάντοτε για εκείνους που χρειάζεται να οργανώσουν τη δική τους ζωή. Η κίνηση συναντά τον κοινό κόσμο από τη στιγμή που αρχίζει να ζητά χώρο μέσα του.

Κάποτε η προετοιμασία ολοκληρώνεται χωρίς να ακολουθήσει η πράξη. Οι συνθήκες αλλάζουν, το ενδιαφέρον μετακινείται ή αυτό που έγινε ορατό οδηγεί σε άρνηση. Ο χρόνος που δόθηκε δεν είναι αναγκαστικά χαμένος. Μπορεί να έχει ξεχωρίσει τι δεν μπορεί ή δεν θέλει να αναλάβει ο άνθρωπος. Δεν απαιτείται κάθε προετοιμασία να δικαιωθεί από μια εξωτερική αρχή για να έχει υπάρξει πραγματική.

Το σημείο μετάβασης δεν είναι πάντοτε καθαρό. Ένας άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται ήδη σε κίνηση και να συνεχίζει να λέει ότι ακόμη ετοιμάζεται. Μπορεί επίσης να έχει κάνει πολλές πράξεις που δεν αγγίζουν το ουσιαστικό σημείο. Η ονομασία δεν λύνει τη διαφορά. Όσα έχουν πράγματι μεταβληθεί —ο χρόνος, οι συμφωνίες, οι πόροι, η σχέση με το ερώτημα— δείχνουν αν το πριν παραμένει απλή δυνατότητα ή έχει ήδη γίνει μέρος της πράξης.

Η προετοιμασία δεν βρίσκεται πάντοτε έξω από τη διαδρομή. Μπορεί να είναι ο τόπος όπου η πρόθεση συναντά για πρώτη φορά τον χρόνο, το σώμα, τους άλλους και τις πραγματικές της συνέπειες.

Η ορατή αρχή μπορεί να έρθει αργότερα. Όμως το έδαφος θυμάται ήδη όσα μετακινήθηκαν για να μπορέσει να υπάρξει.